Blog, Musea & Tentoonstellingen, Nederlanders in Florence

Nederlandse kunstenaar Ramón van der Ven exposeert in Florence

De Nederlandse kunstenaar Ramón van der Ven exposeert in het Nederlands Interuniversitair Kunsthistorisch Instituut in Florence. De tentoonstelling, die loopt van 16 februari tot 19 mei, toont 30 van de werken die hij maakte tijdens zijn periode als de Artist-in-residence van het instituut.
Ramón van der Ven

Het gebeurt niet iedere dag dat een eigentijdse Nederlandse kunstenaar exposeert in Florence. Voor de in Breda geboren Ramón van der Ven is het echter een thuiswedstrijd. Hij heeft van Florence zijn woonplaats gemaakt en is zeker van plan hier nog een hele tijd te blijven.

Toen ik de aankondiging van de expositie in het Nederlands Instituut zag, werd mijn aandacht direct getrokken door de impressionistische manier waarmee Ramón, soms met slechts enkele penseelstreken, zijn onderwerpen op het doek zet. Met de prachtige heldere kleuren die hij gebruikt, schept hij een bijzondere sfeer en maakt hij zijn weergave van de wereld nog een beetje mooier dan de werkelijkheid.

Ik vroeg Ramón naar zijn beslissing om zijn opleiding niet aan de Kunstacademie te volgen, zijn werkwijze, hoe hij in Florence terecht is gekomen, de tentoonstelling “Italian Hours” en wat Florence voor hem zo bijzonder maakt.

Wanneer besloot je om kunstschilder te worden? Was het iets waar je altijd al mee bezig bent geweest?

Toen ik 18 jaar was besloot ik om alles aan de kant te zetten en me te richten op het verder ontwikkelen van mijn aanleg voor het schilderen. Deze natuurlijke aanleg ontdekte ik al op vroege leeftijd, maar toen ik op mijn 18de deze weg betrad voelde ik me in zekere zin al oud omdat de oude meesters zoals Rembrandt in vervlogen eeuwen vaak al vanaf hun 12de in de leer konden bij een volleerd leermeester om zich zo de fijne kneepjes van het traditionele vakmanschap eigen te maken voordat ze zich op hun eigen zeggingskracht richtten zouden. Bij nader inzien was ik natuurlijk nog maar erg jong toen ik deze keuze maakte.

Je hebt er voor gekozen om niet naar de Kunstacademie te gaan, maar om je talent op een andere manier te ontwikkelen. Kun je uitleggen waarom en hoe je je het vervolgens verder hebt aangepakt?

Ramón van der Ven – Zelfportret

Toen ik ervoor gekozen had om mijn aanleg in het schilderen te gaan ontwikkelen leek het voor mij meteen logisch om dat op een kunstacademie te doen. Scholen en instituten met veelzeggende namen zoals: de Hoge School voor de Schone Kunsten, riepen bij mij romantische beelden op van weleer van traditionele academies waar je onder het toeziend oog van een meesterschilder je aanleg in het tekenen en schilderen verder zou kunnen ontwikkelen zoals je dat zou verwachten onder de term Schone Kunsten. Tekenen naar gipsen uit de oudheid, modeltekenen en schilderen, alles waar ik zo naar verlangde. Maar toen ik deze instituten bezocht wachtte me niks dan bittere teleurstelling. Er was niemand, nergens, die dit zelfde pad ooit begonnen was en zich vervolgens een weg naar het meesterschap in de schilderkunst had toegeëigend, teneinde zijn waardevolle bevindingen te kunnen delen met een nieuwe generatie van schilders en beeldhouwers. De namen en titels die de instituten uitdroegen waren voor iemand met een sterke aanleg of een zeker talent dat wenst ontwikkeld te worden, misleidend.

 


Na een lange zoektocht die me uiteindelijk op mijn 21ste naar Florence in Italië bracht, vond ik de Amerikaanse school van Charles Cecil. Op het eerste gezicht was dit precies wat ik al die tijd hoopte te vinden. Een prachtige inspirerende ruimte waar de ontwikkeling van talent hoog in het vaandel stond. Al snel ontwikkelde ik een bijzonder band met de directeur Charles Cecil en deze nodigde me op basis van de schilderijen die ik uit Nederland had meegebracht uit om een week model te komen tekenen. Gedurende deze week realiseerde ik me al snel dat deze hele opleiding meer gebaseerd was op precieze meetkunde (het tot in de puntjes uitmeten van de verhoudingen van het model voordat je echt gaat tekenen), dan op het tekenen uit de losse pols. En het was dit laatste dat ik zo graag wilde ontwikkelen. En toen ik na een korte periode van verwarring (want wat zocht ik nou precies) aan Charles Cecil vroeg of het ook mogelijk was om zelfstandig mijn aanleg te ontwikkelen zei hij, dat is mogelijk. Maar het zal een lange zware weg worden. Toen had ik mijn roeping gevonden. Ik ging terug naar Nederland en begon te “doen” wat ik eerder had gehoopt te leren.

Kun je wat meer vertellen over je werkwijze, favoriete materialen en onderwerpen?

Al mijn werk word gemaakt naar de waarneming. Zodra ik (veelal buiten) iets gevonden heb dat me inspireert om te schilderen zet ik mijn ezel op en bereid ik mijn palet. Meestal schilder ik mijn werken in één sessie zodat ik de spontaniteit en het leven van dat ene moment kan vangen en weergeven. Soms heb ik twee of drie sessies nodig, maar meestal één. Ik werk er dan verder niet meer aan zodat de spontaniteit van het werk bewaard blijft. Mijn favoriete media zijn olieverf, aquarel en houtskool. Voor het beeldhouwen werk ik vooralsnog het liefste in klei.

Je komt oorspronkelijk uit Breda. Hoe ben je in Florence terecht gekomen?

Vorig jaar ben ik door een inmiddels goede vriend de Amerikaanse kunstschilder Judson Monroe uitgenodigd om naar Florence te komen om samen te gaan schilderen. Nieuwsgierig naar mijn ervaringen in Florence van vroeger accepteerde ik zijn aanbod en reisde opnieuw naar Italië, waar ik korte tijd later in contact kwam met Michael Kwakkelstein, de directeur van het Nederlands Interuniversitair Kunsthistorisch Instituut (NIKI). Michael was meteen bevlogen met mijn werk en nodigde me uit om gedurende een aantal maanden op het instituut te verblijven als hun eerste Artist-in-residence.

Je bent een artist-in-residence van het Nederlands Interuniversitair Kunsthistorisch Instituut in Florence. Wat houdt dat in?

Artist-in-residence, zoals de mooie Engelse titel het als zegt, houdt in dat er een Kunstenaar aanwezig is op het instituut. Als Artist-in-residence ben ik door het NIKI in de bijzondere gelegenheid gesteld om mijn verblijf in Florence met een periode van 3 maanden te verlengen en me in alle rust en vrijheid verder op mijn werk te richten.

Wat kunnen bezoekers verwachten van de tentoonstelling “Italian Hours” in het Nederlands Instituut?

De bezoekers van de tentoonstelling “Italian Hours” die in samenwerking met Miriam Welsing van het agentschap Miracoli is georganiseerd zullen ongeveer 30 van de werken kunnen zien die ik gedurende mijn periode als de Artist-in-residence bij het NIKI heb kunnen vervaardigen. Het zijn allen werken die ik in Florence en omgeving en plein air heb geschilderd. Het zal een prachtige tentoonstelling worden vol werken die deze bijzondere periode aan het Nederlands Instituut mede mogelijk hebben gemaakt.

Ramón aan het werk bij de San Miniato Kerk.

Wat heb je, als kunstenaar, in Florence gevonden wat uniek is voor deze plek en wat je nergens anders kunt vinden?

Wat Florence voor mij als kunstschilder en vooral als mens zo bijzonder maakt is de bijzondere energie die hier aanwezig is. Een levende geschiedenis die de liefde voor de Schone Kunsten uitademt.

Heb je advies voor kunstenaars die graag naar Florence zouden willen komen om hier te studeren en te werken?

Een kunstenaar vindt zijn eigen weg wel. Iemand die wilt leren tekenen en schilderen die zou hier heel goed terecht kunnen op de Florence Academy of Art, de Angel Academy of de Charles H. Cecil studios. Dit zijn drie Amerikaanse instituten waar ze je de grondbeginselen van het oude ambacht kunnen leren. Het zijn privéopleidingen, dus wel wat aan de prijs. Iets om zeker rekening mee te houden.

 

INFORMATIE

“Italian Hours” van Ramón van der Ven
Van 16 februari tot 19 mei 2017
Openingstijden: Maandag t/m vrijdag van 9:00 – 13:00 en van 14:00 – 17:30
Nederlands Interuniversitair Kunsthistorisch Instituut
Viale Torricelli 5 – Florence

Meer informatie over Ramón van de Ven vind je op zijn website.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Send this to a friend